Στον τομέα της κατάρτισης, οι προστατευτικές ψηφιακές πρακτικές είναι απαραίτητες για τη δημιουργία ασφαλών, αξιόπιστων μαθησιακών περιβαλλόντων που βασίζονται στον σεβασμό. Συμβάλλουν στο να διασφαλιστεί ότι οι εκπαιδευόμενοι, οι εκπαιδευτές και το προσωπικό μπορούν να συμμετέχουν με αυτοπεποίθηση σε ψηφιακές δραστηριότητες χωρίς να φοβούνται την κατάχρηση δεδομένων, τις κυβερνοεπιθέσεις ή την ηλεκτρονική βλάβη.

Καθημερινά, οι οργανισμοί κατάρτισης συλλέγουν και επεξεργάζονται μεγάλες ποσότητες προσωπικών πληροφοριών: ονόματα, διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αρχεία μάθησης, δεδομένα παρακολούθησης, αποτελέσματα αξιολόγησης και, μερικές φορές, ακόμη και ευαίσθητες πληροφορίες. Χωρίς τις κατάλληλες διασφαλίσεις, αυτά τα δεδομένα μπορεί να εκτεθούν, να κλαπούν ή να χρησιμοποιηθούν ακατάλληλα.

Τα περιστατικά κυβερνοασφάλειας γίνονται όλο και πιο συχνά σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με τον Οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κυβερνοασφάλεια (ENISA), οι επιθέσεις ηλεκτρονικού «ψαρέματος», τα λογισμικά ransomware και οι παραβιάσεις δεδομένων παραμένουν μεταξύ των πιο συχνών απειλών που επηρεάζουν οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων σχολείων και εκπαιδευτικών κέντρων.

Οι προστατευτικές ψηφιακές πρακτικές δεν είναι, επομένως, μόνο τεχνικά μέτρα. Αφορούν επίσης τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ιδιωτικής ζωής και της εμπιστοσύνης στους ψηφιακούς χώρους μάθησης.

Τι είναι οι πρακτικές ψηφιακής προστασίας;
Οι πρακτικές ψηφιακής προστασίας περιλαμβάνουν όλες τις ενέργειες που συμβάλλουν στην ασφάλεια των ψηφιακών περιβαλλόντων και στην προστασία των δικαιωμάτων των χρηστών. Μερικά παραδείγματα περιλαμβάνουν:

• τη χρήση ισχυρών κωδικών πρόσβασης και ελέγχου ταυτότητας πολλαπλών παραγόντων,
• την τακτική ενημέρωση λογισμικού και συσκευών,
• τον περιορισμό της περιττής συλλογής δεδομένων,
• την επιλογή πλατφορμών που συμμορφώνονται με κανονισμούς προστασίας δεδομένων όπως ο ΓΚΠΔ,
• την εκπαίδευση του προσωπικού και των μαθητών ώστε να αναγνωρίζουν το phishing, τις απάτες και την παραπληροφόρηση,
• τον περιορισμό της συλλογής δεδομένων στα απολύτως απαραίτητων, τη θέσπιση σαφών πολιτικών πρόσβασης και τη διασφάλιση ασφαλούς και σεβαστής διαδικτυακής επικοινωνίας.

Η κυβερνοασφάλεια και η ιδιωτικότητα συχνά θεωρούνται αποκλειστική ευθύνη των τμημάτων πληροφορικής. Στην πραγματικότητα, οι προστατευτικές ψηφιακές πρακτικές αφορούν όλους σε έναν οργανισμό. Εκπαιδευτές, διοικητικό προσωπικό, διευθυντές και μαθητές διαδραματίζουν όλοι ρόλο στη διατήρηση ασφαλών ψηφιακών περιβαλλόντων.

Απλές καθημερινές ενέργειες μπορούν να μειώσουν σημαντικά τους κινδύνους: έλεγχος των συνδέσμων πριν από το κλικ, προστασία των κωδικών πρόσβασης, περιορισμός της κοινής χρήσης αρχείων ή προσεκτική σκέψη πριν από την αποθήκευση περιττών δεδομένων στο διαδίκτυο.

Στο πλαίσιο του έργου In-DigiT, η «Προστατευτική» είναι μία από τις επτά ιδιότητες της υπεύθυνης ψηφιοποίησης. Ένας πραγματικά υπεύθυνος ψηφιακός μετασχηματισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ασφάλεια, διαφάνεια και σεβασμό στα δικαιώματα των χρηστών.

Υιοθετώντας προστατευτικές ψηφιακές πρακτικές, οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί όχι μόνο μειώνουν τους κινδύνους, αλλά και ενισχύουν την εμπιστοσύνη, την ένταξη και την ποιότητα της ίδιας της ψηφιακής μάθησης.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
European Union Agency for Cybersecurity. (2023). ENISA threat landscape 2023: July 2022 to June 2023. ENISA. https://www.enisa.europa.eu/publications/enisa-threat-landscape-2023